28 Mart 2017 Salı

Yarın'a veda..


''Yarın''a  giden her yol biraz eksik, biraz yarım! Var mı? Yok mu? muamma.. Lakin her daim ''yarın'' yapar, söyler ve yahut gider insan..
Erteler durur aslında hayatı, hep bir sonraya! O ''sonra'' gelir mi bilmeden.. Gelecekmiş gibi kendinden emin konuşur dil..

Ve hayat süprizleri sever.. İyi ya da kötü. Gelir alır seni senden! Yarın'a kalanları umursamadan.. Sonralar unutulur.. Herşey toz duman!

Var olmanın dışında, yok olmak diye birşey de var! Hiç düşünülmeyen, tıpkı kendi gibi ''yok'' sayılan. Ve belki de hayatın tek gerçeği, en acısından!

Hep bir veda, ''erken'' olanından..  Hiçbir zaman diliminde ''geç'' sayılmaz çünkü. Hayatın en katı, duygununsa en sıvı hali.. Üstelik anlaşılmaya da ihtiyacı yok.. Öyle eşsiz bir yalnızlık!


Kabullenilmekten öte bir hali yok gibi.. Sadece bir his, en derinimden!

Koca dünya güneş olsa ısıtamaz, öyle soğuk bir hava!

Daha da sorma!..


''Yarın'a ertelenemeyecek kadar küçük bir an, hayat.. Hiç bitmeyecek sandığımız!''


*Simla 28/03/2017


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder